Vitae autem degendae ratio maxime

Sed tamen omne, quod de re bona dilucide dicitur, mihi praeclare dici videtur. Ut proverbia non nulla veriora sint quam vestra dogmata. Stoici autem, quod finem bonorum in una virtute ponunt, similes sunt illorum; Quis contra in illa aetate pudorem, constantiam, etiamsi sua nihil intersit, non tamen diligat? Cur iustitia laudatur? Quod cum accidisset ut alter alterum necopinato videremus, surrexit statim. Servari enim iustitia nisi a forti viro, nisi a sapiente non potest.

Nemo nostrum istius generis asotos iucunde putat vivere. Summus dolor plures dies manere non potest? Collige omnia, quae soletis: Praesidium amicorum. Restatis igitur vos; Videmus in quodam volucrium genere non nulla indicia pietatis, cognitionem, memoriam, in multis etiam desideria videmus. Cupit enim dícere nihil posse ad beatam vitam deesse sapienti. Facit enim ille duo seiuncta ultima bonorum, quae ut essent vera, coniungi debuerunt; Huius ego nunc auctoritatem sequens idem faciam. Sed quanta sit alias, nunc tantum possitne esse tanta.